ESKİŞEHİR İLÇELERİ

 


 

ALPU


Nüfus Durumu
İlçemiz nüfusu 2000 yılında yapılan genel nüfus sayımına göre İlçe Merkezinin nüfusu 5715 ilçeye bağlı köylerin nüfusu 11.003'dir.İlçenin Köyler ve Kasabalar merkez dahil toplam nüfus sayısı 16.718 dir

İdari Durum
Alpu,1928 yılında Bucak merkezi olmuş,1955 yılında Belediye teşkilatının kurulması ile gelişmiş ve 19.06.1987 gün ve 3392 sayılı kanunla İlçe statüsüne kavuşmuştur.İlçe Merkez Belediyesi dışında Bozan ve Osmaniye Belediyesi ile 27 köyü mahalli idari birimlerini oluşturmaktadır.

Eğitim ve Kültür Durumu
Toplumumuzun daha ileri bir yaşama düzeyine ulaşmasında çok önemli bir yeri olan örgün ve yaygın eğitim faaliyetleri ilçe merkezinde 1 Genel Lise,4 İlköğretim okulu,köyler ve beldeler de ise 11 ilköğretim okulu mevcuttur.Bu okullarda 103 Öğretmen olup,ilçe merkezinde 1026,bağlı diğer bağlı belde ve köylerdeki öğrenci sayısı 1035 öğrenci ile öğretim görmektedir. Köylerimizin bir çoğunda kütüphaneler açılmış olup,halkımızın kitap okuma alışkanlığını geliştirmeye çalışılmaktadır. Bozan kasabında okuma yazma oranı % 95 seviyesindedir.Bu oranın yüksek olmasının nedeni Cumhuriyet Türkiye’sinin ilk yatılı okullarının açılışı ile başlamış daha sonra yatılı bölge okulu olarak işlevlerini sürdürmüş olmasından kaynaklanmaktadır.

Ekonomik Durum
Alpu ilçesinin topraklarının 4/3 lük bölümü düz Alpu ovasını teşkil etmektedir.Bu ovalık kesiminde bulunan ilçe merkezi ile Bozan kasabası ve 14 adet Köyün başlıca geliri,sulu kıraç tarım ziraatı ile birlikte ekilebilir.Arazi miktarı 124.915 dekar sulanır,288.055 dekar kıraç olmak üzere toplam 412.700 dekar arazi ekonominin temelini teşkil eder.Bu arazilerin 4/3’ ünde her yıl ekim yapılmaktadır. Alpu ilçesi Tarım Kredi Kooperatifi bünyesinde 15 köy ,Osmaniye Beldesinde Tarım Kredi Kooperatifi bünyesinde ise 5 köy mevcuttur. Bu yerleşim birimleri zirai kredi ve tohum ihtiyaçlarının bir kısmını bu kooperatiflerden temin etmektedirler. Tohumluk ,Gübre,Hayvancılık,Donatım ve zirai kredi şeklinde çiftçilerimizden destek sağlanmıştır.Ayrıca T.C.Ziraat Bankası Alpu Şubesinin Bitkisel üretim ve hayvancılık,kimyevi ,gübre tarım alet vs. devletin çiftçiye olan kredileri yüksek meblağlara ulaşmıştır. Bu meyanda özellikle orman köylerimizin önemli geçim kaynaklarından olan Büyükbaş hayvan sayısı 9500 ,küçük baş hayvan sayısı 32.000 ,126.000 adet/dönem broiler tavukculuk,57.450 adet kanatlı diğer kümes hayvanları ile yaklaşık 900 adet arı kovanı bulunmaktadır. Köylerimizde sür’atle modern hayvancılık gelişmektedir.2003 yılında 979 adet hayvan suni tohumlama yapılmıştır. Alpu Pancar bölge şefliğine bağlı birimlerde yıllık 176.269 ton civarında şeker pancarı alımı yapılmaktadır. Bölgemizde karpuz,kavun,sebze ekimi yapılmaktadır. Toprak Mahsulleri Ofisi Ajans Müdürlüğünün yıllık tahıl alımı 2003 yılı içerisinde 1500 ton buğday,597 çavdar alımı yapılmıştır.Bu miktara çiftçilerimizin tüccara satmış olduğu miktarı da eklemek gerekmektedir. Alpu Bölgesinin ekonomik yapısı Türkiye standartlarındadır.Eskişehir’in dünyaca ünlü lületaşları ilçemize bağlı Dereköy mevkiinde çıkarılmaktadır.Bu köyümüzde ocaklardan çıkarılan lületaşları işlenip satıldığı gibi ham madde olarak ta satışa sunulmaktadır.Bölgemizde tarıma dayalı olarak yapılan ticaretten de büyük toprak sahipleri yararlanmaktadır.İlçemizde küçük sanayi sitesi bulunmaktadır.

Ulaşım Durumu
Alpu ilçesi,Mihalıççık-Beylikova-Eskişehir Karayollarının ve Ankara-Eskişehir demiryollarının üzerinde kurulmasından dolayı seri bir ulaşım ağı üzerinde bulunmaktadır.

Tarihi
İlçe ,ilkçağlarda Frigya adı verilen bölge içerisindedir. İlçe içerisinde bulunan höyüklerden,bölgenin ilkçağlarda yaygın bir kültüre sahip olduğu anlaşılmaktadır. M.Ö.2000 yıllarında doğudan inen Hititler bu çevreyi Hitit topraklarına dahil etmişlerdir.M.Ö.2000 yıllarında Hitit egemenliğine son vererek geniş bir alana yayılan Frigler Alpu’nun da içinde bulunduğu Eskişehir Ovasına yerleşerek bir krallık kurmuştur. M.Ö.116 yılından sonra bütün Frigya Roma idaresine geçince, bu yörelerde Roma-Frig halkı kaynaştırılarak iskan ettirilmiştir.1972 yılında Büyükkızlar Höyüğünde bulunarak Eskişehir Arkeoloji Müzesine teslim edilen 180 bilezik, kolye, yüzük, sikke ve benzeri eşyalardan Romalıların bölgede uzunca bir süre yaşadıkları ortaya çıkmıştır. 1071 Malazgirt muharebesinden sonra doğudan gelen Türkler , 1074 yılında bu yöreyi aldılar.Selçuklu Uç Beylerinden Bozhan,halen ismi Bozan olan İlçeye bağlı Bozan Kasabasının bulunduğu yerde kendi adı ile anılan bir han yaptırdı. Bozhan kabilesinden altı haneyi verimli otlaklarla kaplı bulunan bu bölgede iskan ettirilmesiyle ilk kez yerleşim birimi olarak Alpu kurulmuştur. Rivayetlere göre Alpu adı Altı, Altu, Alpu olarak değişime uğramıştır. Halen dört Mahallesi bulunan İlçenin Kemalpaşa Mahallesi buraya yerleşen altı haneden üremiştir. Bu mahalleye eski Alpu denilmektedir . 1928 yılında Eskişehir İl Merkezine bağlı Bucak statüsüne kavuşmuştur. 1936 yılında Romanya ve Bulgaristan ’dan gelen göçmenlerin yerleşmesi ile Fevzipaşa Mahallesi kurulmuş ,bu mahalle aynı zamanda Gökçekaya Barajının yapımı nedeniyle arazileri kamulaştırılan Mihalıççık İlçesi Süleler ve Ermenek Köylülerinin de iskan sahası olmuştur. Denizli/Çivril ve Konya yörelerinden gelenlerin de mahalleye yerleşmesiyle büyüyen mahalle eski Cumhurbaşkanımız Sayın Kenan EVREN ’in ismine izafeten Evrenpaşa Mahallesi olarak iki mahalleye ayrılmıştır. Kemalpaşa Mahallesinin büyümesiyle Fatih Mahallesi adında yeni bir mahalle oluşmuştur. 1955 yılında Belediye Teşkilatı kurulan Alpu,19.06.1987 tarih ve 3392 sayılı kanunla İlçe Merkezi olmuştur.

Coğrafi Yapısı
İlçe,Eskişehir ilinin 40.km. doğusunda olup,batısında İl merkezi,kuzey batısında Sarıcakaya, doğusunda Beylikova,kuzeydoğusunda Mihalıççık, güneyinde Mahmudiye ilçeleri ile kuzeyinde Ankara İl sınırlarının çevrelediği Alpu ovası üzerinde yer almaktadır.Topraklarının 4/3 ne tekabül eden bu ova kuzeye gidildikçe yükselir ve Sündüken dağları ile en yüksek kesimi oluşturur Sündüken dağları Alpu İlçesinin kuzeyinde Ankara il sınırına kadar ulaşır, bu sınırını Gökçekaya baraj gölü ile Sakarya nehrinin kolu olan ovanın porsuk nehri tarafından ikiye bölünür. Porsuk ırmağından tali kanallara bu ovanın ekseriyetini sulu tarım yapılmaktadır. Taban suyu da yüksek olan Alpu ovası İç Anadolu bölgesinin zengin ovaları arasında yer almaktadır. İlçe iklim bakımından İç Anadolu bölgesine özgü kara iklimine sahiptir. Yazları sıcak ve kurak,kışlar yağışlı ve soğuk,ilkbahar ayları genellikle yağmurlu ve ılık,sonbahar aylarında ise serin ve kurak geçer. Yılda ortalama 398.1 kg. yağış düşer. Isı yazın 30-38,kışın 50 ile 20 derece arasındadır.Yüzölçümü 886 km2.dir.



Elektrik
Elektriksiz köy kalmamıştır.

Sağlık
İlçemiz Devlet Hastanesi Eskişehir Devlet Hastanesinin Ünitesi olarak 05.03.2001 tarihinde faaliyete geçmiştir.1 Başhekim yardımcısı,1 Başhemşire yardımcısı,1 Müdür Yardımcısı,1 Laborant,4 Hemşire,1 adet Aşçı ve özel şirkete ait 3 Hizmetli görev yapmaktadır.Alpu Ünitesi Doktor ve diğer personeli Eskişehir Devlet Hastanesi tarafından görevlendirilmektedir.Hastanenin Acil Servisi 1 Pratisyen hekimi ile halkımıza 24 saat hizmet vermektedir.Hastanemizde 4 bölüm mevcut olup, Dahiliye,Kadın Doğum,Çocuk,Acil ve Genel Cerrahi bölümlerinden oluşmaktadır.Personeller günlük olarak ilçemize gelip gitmektedir.10 adet lojman mevcut olup,30 adet hasta yatağı bulunmaktadır İlçe merkezinde bulunan Sağlık Grup Başkanlığı kendi binasında hizmetlerini 3 Doktor,1 Sağlık Memuru,4 Hemşire,5 Ebe ve 1 Memur ile yürütmektedir.Bozan Sağlık Ocağında ise kendi binasında hizmetlerini 2 Doktor,1 Sağlık Memuru, ,3 Ebe ve 1 Hizmetli ile görev yapmakta olup,bir adet ambulans mevcuttur. Osmaniye Sağlık Ocağı Tabipliğinde 2 Doktor,1 Sağlık Memuru, 1 Ebe, ve 1 Hizmetli,1 adet Ambulans bulunmaktadır. Özdenk, Ağaçhisar,M.Karacören,S,Karacaören ve Bahçecik köylerinde sağlık evleri bulunmaktadır. Sağlık evi bulunan köylerimizden sadece bir tanesinde 1 Ebe görev yapmaktadır.Bu yerlerde sağlık yönünden koruyucu ve tedavi edici hekimlik görevi yerine getirilmektedir.Diş hekimliğine Yardımcı Sağlık Personeli,Doktor,Hemşire,Ebe, Hizmetli ve Ambulans şoförü ihtiyaç bulunmaktadır.

Turizm
İlçe sınırları içerisinde bulunan Gökçekaya baraj gölü ile sahası çevresinde bulunan Çatacık ormanları doğal güzellikleri birer tabiat harikasıdır.

Haberleşme
Alpu İlçesi ,Bozan Kasabası , Osmaniye Beldesi ve tüm köyleri ile telefon haberleşme sistemine bağlıdır.Posta işletmesi kendi binasında faaliyet göstermektedir. Merkez de 1 Müdür,1 Veznedar,1 Memur,1 Şube dağıtıcı ,1 köy dağıtıcı ve 1 Merkez Dağıtıcısı olmak üzere 6 personel ile posta hizmetleri yürütülmektedir.İlçemize bağlı Abonemiz halen köyler dahil 3500 civarındadır .Osmaniye,Bahçecik,Bozan ve Ağaçhisar otomatik santralleri hizmete girmiştir.
BEYLİKOVA

Nüfus Durumu
22 Ekim 2000 tarihinde yapılan Genel Nüfus sayımında kesin olan sonuçlara göre Beylikova’nın Merkez nüfusu 4.876, köylerin nüfusu ise 5.086 olup, toplam nüfus 9.962 dir. Nüfusun %52 si kadın, % 48 i erkektir. Nüfusun % 90 ı çiftçi, % 5 i esnaf, % 3 ü memur ve % 2 si işçidir. Nüfusun tamamının ana dili Türkçe’dir. İdari Durum İlçemiz 1 Belediye ve 21 köyden oluşmaktadır. 21 köyün 3 ü orman köyü olup, diğerleri orman dışı köylerdir. İlçe Merkezinde 4 mahalle mevcut olup, mahalle ve köy isimleri şöyledir

Sosyal Durum
Konut : İlçemiz ve köyleri eski yerleşim birimleri olduğu için evler genellikle kerpiç ve ahşaptan yapılmıştır. Son zamanlarda karkas bina yapımı çoğalmış, özellikle ilçe merkezinde modern binalar inşa edilmiştir. İlçe merkezi son zamanlarda modern bir şehir görünümüne kavuşmuştur. Sosyal Yaşantı : İlçe halkının çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla iştigal etmekte, eğlence yeri bulunmamakla birlikte düğünler gösterişli bir şekilde icra edilmekte, bir eğlence havasına sokulmaktadır. İlçe halkının çalışma saatleri dışında sosyal etkinlikleri yok denecek kadar azdır. Çalışma saatleri dışında kahvehaneler halkın toplanma yerleridir. Son zamanlarda özellikle gençlerin spora ilgi duyduğu gözlenmekte olup, bunun geliştirilmesi için İlçeye bir kapalı spor salonu yapılmasının uygun olacağı düşünülmektedir. İş ve Çalışma Hayatı :İlçe halkının % 90 ı çiftçi, % 5 i esnaf, % 3 ü memur, %2 si işçidir. Tarımla iştigal eden halk bunun yanı sıra hayvancılık da yapmaktadır. Tarım alanlarında şeker pancarı ve hububat üretilmektedir. Ovada bulunan yaklaşık 23 000 dekar arazi sulanmakta, büyük bir bölümüne şeker pancarı ekilmektedir. Bu nedenle İlçe halkının büyük bir çoğunluğu varlıklıdır. İşsizlik yok denecek kadar azdır. İlçemizde 2 süt işleme tesisi 1 deri işleme tesisi, 1 un fabrikası ve 2 römork imalathanesi mevcut olup, bu işyerlerinde yaklaşık 100 işçi istihdam edilmektedir. Bunun yanı sıra küçük sanayi sitesinde 10 civarında küçük sanayi kuruluşu mevcuttur.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçe halkının eğitim seviyesi oldukça yüksektir. İlçede okur-yazar oranı % 98 dir. Nüfusun % 50 si ilkokul mezunu, % 10 u orta okul mezunu, % 30 u lise mezunu, % 8’i Yüksek okul mezunudur.Beylikova da ilk okul 1914 yılında açılmış, 1923 yılında binası yapılmış ve 152 öğrenci ile öğretime başlamıştır. İlçemizde 1 lise 6 ilköğretim okulu ve 1 Halk Eğitim merkezi mevcuttur. İlköğretim okullarında toplam 1.052 öğrenci, Beylikova Çok Programlı Lisesinde ise 175 Ortaöğretim öğrencisi öğrenim görmektedir. Okullarımızda toplam 72 öğretmen görev yapmaktadır.

Ekonomik Durum
İlçe halkının büyük bir çoğunluğu tarım ve hayvancılıkla iştigal etmekte olup, bunun yanı sıra sanayiinin de gelişme gösterdiği gözlenmektedir. Halkın gelir seviyesi oldukça yüksek olup, işsizlik yok denecek kadar azdır. Özellikle 1988 yılından sonra İlçenin kurulmasını müteakiben ekonomik gelişme göstermiştir. İlçedeki mevcut sanayi işletmeleri ekonomik düzeyin yükselmesine olumlu katkılar sağlamıştır. İlçe halkı tarım ve hayvancılığın yanı sıra süt inekçiliğine yönelmiş, süt gelirleri ailenin günlük geçim giderlerini karşılar duruma gelmiştir. İlçemizde günlük 20 ton civarında süt üretilmektedir.

Ulaşım Durumu
İlçemiz Eskişehir iline 76 Km.uzaklıkta olup, hem Ankara yolu, hem de Mihalıçcık yolu üzerinden ulaşım imkanı vardır. Ancak, Mihalıçcık yolu üzerinde bulunan Bozan- Beylikova yolu Köy Hizmetlerinin yol ağı içerisinde olduğundan bakım ve onarımı hususunda zorluklar çekilmektedir. Bu yolun Karayolları ağına alınması gereklidir. Köy Yolları: Köy yollarımızın toplam uzunluğu 152 km. Olup, 84 km.si asfalt, 68 km.si de stabilizedir.

Tarihi
Sırasıyla ,Frigyalılar, Traklar, Lidyalılar ve Romalılar’ın hakimiyeti altında kalan Beylikahır, 1064 yılında Selçuklu topraklarına katılmış, 1157 yılında Selçuklu İmparatorluğunun parçalanması sonucunda kurulan Beyliklerden Osmanlı Beyliğinin yönetimi altına girmiştir. Selçuklular döneminde büyük bir at yetiştirme merkezi olan ve bu sebeple ismi Beylikahır olan İlçemiz, 1305 yılında Dükkancı Ali Ağa, Topçu Süleyman ve Halil Ağa tarafından bir yerleşim merkezi olarak kurulmuştur. 1930 yılında Bucak merkezi olmuş, 1985 yılında ismi Beylikova olarak değiştirilmiş ve 14 Temmuz 1987 tarihinde İlçe Merkezi statüsüne kavuşmuştur.

Coğrafi Yapısı
Eskişehir ilinin doğusunda, İl merkezine 76 Km. uzaklıkta bulunan Beylikova İlçesi, Eskişehir-Ankara demiryolu üzerinde bulunup,doğusunda Mihalıççık, batısında Alpu, kuzeyinde Mihalıçcık, güneyinde Sivrihisar ve Mahmudiye İlçeleri ile komşudur. Eskişehir-Ankara karayoluna 22 Km. mesafededir. Beylikova’da karasal iklim hakim olup, yazlar sıcak ve kurak, kışlar soğuk ve yağışlıdır. Bitki örtüsü bakımından oldukça çıplaktır. Yörede kavak, söğüt ve az miktarda elma ve erik ağacı bulunmaktadır.



Sanayi
İlçede 2 süt işleme, 1 deri, 1 un fabrikasıyla 2 römork imalathanesi bulunmakta olup, bunun yanı sıra 10 civarında küçük sanayi işletmesi mevcuttur. Dersan Deri Sanayii de 25, Danone-Sa Süt Fabrikasında 10, Güven Süt Fabrikasında 30, Un fabrikasında 15, Alkan römorkta 10, Yalçın römorkta 10 işçi istihdam edilmektedir.

Tarım
lçemiz merkez ve bağlı bulunan köylerinde 65.350 dekar sulu arazi (%26) 184.690 da (%74) kıraç arazi olmak üzere toplam 250.004 dekar arazi mevcuttur. Sulanan Arazinin % 67,1’i hububat, %17,9’u ş.pancarı, %10’nu yonca ve geriye kalan %5’lık kısmında ise yumru bitkiler, meyva ve sebze tarımı yapılmaktadır. Merkez,Akköprü, Uzunburun, Parsibey, Yeniyurt, Süleymaniye, Yalınlı, Emircik, Doğray, A.Dudaş ve İmikler köyleri olmak üzere toplam 11 adet S.S.Sulama Kooperatifi bulunmaktadır. Sulu arazilerinin %30’u kanallardan, kalan kısmı ise yer altı sularından yararlanılarak sulanmaktadır.

Elektrik
İlçemizde elektriği bulunmayan yerleşim yeri bulunmamaktadır. İlçemizde 15 adet elektrik trafosu mevcut olup, 2930 KVA kurulu güç mevcuttur. İlçede mevcut TEDAŞ işletmesinde 4 personel görev yapmakta, bu 4 personelle periyodik bakımlar, arızaların onarımı ve tahsilat işlemleri yürütülmektedir.

Sağlık
İlçemizde 1979 yılında bir Sağlık Ocağı kurulmuş zamanla bu sağlık ocağı binasının yetersiz kalması nedeniyle 2000 yılında Sağlık Ocağı Derneği ve Kaymakamlığımızın katkılarıyla 145 m2 lik ek bina yapılmış olup, 2002 yılı içerisinde ikinci kat ek inşaatı tamamlanmış ve hizmete sunulmuştur. Sağlık Ocağımız Ocak 2002 ayı başından itibaren sürekli hizmet veren (112) sağlık birimine dönüştürülmüştür. Sağlık Ocağına bağlı 7 köy sağlık evi ve 4 mahalle sağlık evi mevcut olup, bunlardan sadece Süleymaniye ve Yukarıiğdeağacı köylerinde standart tip Sağlık Evi Binası bulunmaktadır.Beylikova Sağlık Ocağı’nda yapılan ek inşaat faaliyetleri sonrası hizmet alanı yeterli bir hale getirilmiştir.
                                    
ÇİFTELER
Ç
 
Tarihi ve Coğrafi Yapısı ve Nufüsu
Daha önce Çifteler Köyü olan İlçemiz 1954 yılında çıkarılan 28.06.1954 tarih ve 6821 Sayılı Kanunla Çifteler İlçe Merkezi olmuştur. Yüz ölçümü 820 Km2 dir. Ortalama rakımı 875 M dir. Yazları kurak ve sıcak, Kışları soğuk ve kurak, İlkbahar ve Sonbahar serin ve yağışlı geçer. İlçemizde 61.850 hektar tarım arazisinin 14.000 hektarında sulu tarım, 47.580 hektarında kuru tarım yapılmaktadır. 1755 Hektarı ormanlıktır. 2000 Yılı Nüfus sayımına göre İlçe Nüfusumuz toplam 18.545 dır. Bunun 11.883 İlçe Merkezinde 6.662’si Köylerde bulunmaktadır.

İdari Durum
İlçemizin İdari durumunda 1 Belediye, 22 Köy ve 6 Mahalle Muhtarlığı vardır.Köylerimizin 21 adedi ova 1 adedi ise orman köyüdür. Devlet ve halk arasında iletişim gayet iyidir. Bu konuda herhangi bir sorun yoktur.

Sosyal Durum
İlçemizin bina sayısı 4019 civarında olup, İlçede konutlar genellikle tek ve 2 katlı (kerpiç,tuğla) evler olup, müstakildir. Son yıllarda zemin kat dükkan olmak üzere 3 veya 4 katlı betonarme binaların yapımı çoğalmıştır. Belediye imar planına göre azami 5 kata kadar bina yapımına izin verilmektedir. İlçede Kafkas, Kırım göçmenleri, Türkmen, Yörük ile Yerli halktan (Manav) oluşan, genelde göçmen bir toplum olduğu için her toplumun kendine göre örf ve adetleri vardır. Çekirdek aile yapısı ağırlıktadır. İlçemizde 1 Spor Kulübü, 1 adet Halk Kütüphanesi, 1 adet Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır. İlçemize elektrik Sarıyer barajından gelmektedir. Elektrik yeterlidir.İlçenin Kuzeyinde Tedaş tarafından yapılan 154.000 KW’lık indirici trafo merkezi faaliyete geçmiştir. Elektriksiz köyümüz bulunmamaktadır. 19 köyümüzün su şebekeleri bağlanmıştır, suyu yeterlidir. 3 (Sarıkavak,Çatmapınar ve Arslanlı) köyümüzün yeterlilik yönünden su sorunu mevcuttur.İlçe Merkezinde su ihtiyaca cevap vermektedir, içme suyu Belediye ve Vatandaşlar tarafından açılan artezyen tulumbalardan karşılanmaktadır. İlçemizde 1 adet 25 yataklı hastane, 1 adet sağlık ocağı ve 4 adet sağlık evi mevcuttur. Devlet Hastanesinde 2 Uzman, 4 Pratisyen, 1 Hastane Müdürü, 1 Müdür Yardımcısı. 18 Ebe-Hemşire, 12 Teknisyen, 6 Sağlık Memuru, 4 Memur, 3 Şöfor, 1 Aşçı , 4 Hizmetli görev yapmaktadır. Merkez Sağlık Ocağında ise 3 Pratisyen Hekim, 8 Ebe,1 Hemşire, 3 adet Sağlık Teknisyeni, 2 Sağlık Memuru, 1 adet Hizmetli görev yapmaktadır. İlçemize bağlı tüm köylerimiz tam otomatik telefon hizmetinden yararlanmaktadır.İlçemiz Merkezi ve Köyler dahil abone sayısı 5457’ dir. İlçemizde iş ve çalışma hayatının büyük bir çoğunluğu zirat ve hayvancılık üzerine yoğunlaşmış olup, bir kısmı da diğer meslek gruplarını teşkil etmektedir. Çalışma hayatında ziraat etkin olduğundan çalışmalar daha ziyade ilkbahar ve yaz aylarındadır.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçe Merkezinde 1 Çok Programlı Lise, 1 Endüstri Meslek Lisesi, ,1 İmam-Hatip Lisesi, 1 Anadolu Lisesi, 1 Sağlık Meslek Lisesi, İlçe Merkezinde 6 Köylerde 10 olmak üzere toplam 16 İlköğretim okulu 1 adet Ana okulu 2 adet Ana sınıfı ile l adet Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır. İlçemiz Merkez ve köylerinde 3358 öğrenci öğrenim görmekte olup, 180 Öğretmen, 7 adet Memur görev yapmaktadır. Okuma yazma oranı % 98’dir.

Ekonomik Durum
İlçe genelinde 82.000 hektar arazinin % 75’i tarım arazisi olup, bunun % 20 si sulanabilir tarım arazisidir. % 1,5’si orman alanı, % 19’u çayır ve Mer’a , % 4,5 ‘ü tarım dışı arazidir. İlçe halkının % 90’ı tarım ve hayvancılıkla uğraşmaktadır. % 10’u ise Esnaf,Sanaatkar,İşçi ve Memurdur. Tarımla uğraşan kesimin % 25’i tarım işçiliği, % 75’i küçük aile çiftçiliği yapar. İlçemizde yılda yaklaşık 65.000 ton pancar, 60.558 ton buğday, 39.525 ton arpa, 500 ton yulaf, 50 ton nohut üretimi gerçekleştirilmektedir. İlçemizin 2 köyünde arı beslenmesine rağmen arıcılığımız gelişmemiştir.

Ulaşım Durumu
İlçemiz Eskişehir İline 67 Km uzaklıkta olup, İlçemiz ve İlimiz arasındaki ulaşım kara yolu ile yapılmaktadır. İlçe Merkezi ve köylerimiz arasındaki ulaşımın tamamı kara yolu ile yapılmakta olup, 21 köy yolumuz asfalt olup, 1 köy yolumuz (Dikilikaya) asfalt değildir.



Turizm
Sakaryabaşı (Sakarya nehrinin) doğu yakası Sarıkayalarda iki büyük mağara girişi vardır. Birincisinde Hac işaretleri kesme kayalar mevcuttur. Giriş yolları heyelan ve toprak dolması ile tıkanmış ve Hamam kaya denilen Friğler zamanında bir kapalı havuzlu hamam önünde açık havuzlu hamam bulunmaktaydı, kalıntılarının temelleri günümüze kadar gelmiştir. Kırkkız ve kaynağı çevresi eski yerleşme yeri olup, yerleşim kalıntıları ve mezarlar vardır. Hamam kayanın 100 Metre doğusunda bir höyük bulunmaktadır. Sakaryabaşı su kaynakları Eskişehir Afyon Devlet Karayolunun doğu ayağında başlar, sağlı sollu kaynaklanır. Yaklaşık 250.000 M2 lik bir alanı kaplayan Sakaryabaşı, güzel bir mesire yeridir. 1992 yılında 3 yıldızlı turistik otel ve müştemilatı olarak yaptırılan olimpik yüzme havuzu, çocuk yüzme havuzu ve spor kompleksleri Minifutbol, Basketbol, Teniskort, Veleybol ve çocuk oyun sahaları bu güzel beldemize ayrı bir görünüm ve güzellik kazandırmıştır. Buradaki şahıslara ait aile lokantalarında, Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesinin yetiştirdiği su ürünlerinden Alabalık, Aynalı sazan, Yayın ve benzeri su ürünlerini tatmak mümkündür.
HAN

 
Nüfus Durumu
Han’ın merkez nüfusu 2072, köyleri ile birlikte toplam nüfus 3706’dır. İlçe oluncaya kadar Han ve köylerinden başta İstanbul ve Eskişehir’e olmak üzere yoğun bir göç olayı yaşanmıştır. Göç bu gün de devam etmektedir. Ekonomik alanda istihdam alanları yaratılmadığı müddetçe de göç devam edecektir.

İdari Durum
Han İlçesi’ne kuruluş kanunu ile 10 köy, daha sonra bir köyün katılmasıyla 11 köy bağlanmıştır. Köylerin çoğu ormaniçi köyü niteliğindedir. İdare ile halkın ilişkileri çok iyi durumdadır. Belediye teşkilatı 1967 yılında kurulmuştur. Belediyenin İmar Planı vardır. Mücavir alanı yoktur.

Sosyal Durum
İlçe göç vermektedir. İlçede konut problemi vardır. Sosyal hayat, geleneksel özellikler taşır. Çekirdek aile yapısı hakimdir. Geleneksel değerlerin bazıları günümüzde de yaşatılmaktadır. İlçe merkezinde ve bazı köylerde “saya” tabir edilen giysiler ve Han’a özgü Zili, Kırkbıdak, Heyal, Koçboynuzu gibi kilim desenleri, İteği gibi kilim örnekleri bunun örnekleridir. Han, Kayı ve Gökçekuyu’da yerli halkı (manav), Karaağaç, Akdere ve Peçene’de (Yörük), Yazılıkaya, Akhisar ve Gökçeyayla’da (Karaçay), Ağlarca ve Başara’da (Çerkes), İskankuyu’da (Muhacir) örf ve adetlerini, giyim ve kuşamda, düğün ve toplantılarda görmek mümkündür. Canlı bir kültür mozaiğine sahip insanlar uyum içinde yaşamaktadırlar.

Ekonomik Durum
İlçe köylerin iş ve çalışma hayatının büyük bir kısmını tarım ve hayvancılık teşkil eder.Üyelerin ihtiyaçlarını karşılayan bir Tarım Kredi Kooperatifi vardır. Ziraat Odası kurulmuştur. Banka şubesi yoktur. Perşembe günleri Pazar kurulmaktadır.

Ulaşım Durumu
İlçemiz Eskişehir’e Çifteler üzerinden (105 km), Seyitgazi üzerinden (79 km) asfalt yollarla bağlanmaktadır. Eskişehir’e yolcu taşımacılığı genelde Çifteler otobüsleri ile sağlanmaktadır. Yazılıkaya, Kayı, Karaağaç, Akdere, Gökçekuyu ve İskankuyu yolları asfalt, diğer yollar stabilizedir.

Tarihi
İlçemizde ilk yerleşimler Hititler’e kadar dayanmaktadır. Erten Mahallesindeki Erten Höyük, Karaağaç Höyük, Kulapa Höyük (Bakır Çağından II. Bine kadar tarihlendirilir) ile Yazılıkaya’daki Midas Şehri’nin doğuya bakan yamaçlarındaki kayalara işlenmiş Hitit Rölyefleri, Hitit kalıntılarıdır. Bu nedenle ilçemizin Hititler döneminde yerleşim gördüğü kesin olarak söylenebilir. (MÖ 3500) MÖ 1200 yıllarında Balkanlardan gelen Frigler, bilhassa bölgemizde bulunan Hitit egemenliğine son verirler. Friglerin başkentinin Gordion (Polatlı) olması bu bölgedeki etkinliklerini kuvvetli kılmıştır. Tarihçi Heredot’un üzümünden ve bağlarından övgü ile bahsettiği Yeşil Vadi, Sağlıklı Frigya (Phyrgia Salutaris) ilçemizin topraklarını da kapsamaktadır. Friglerin kurdukları Galatia (Ankara), Gordion (Polatlı), Pessinus (Ballıhisar), Dorylaion (Eskişehir) ve Midas City (Yazılıkaya) gibi önemli yerleşim merkezlerinden Midas City ilçemizin sınırları içindedir. Burada en önemli kazıyı Fransız Gabriel yapmıştır. Bu araştırmalar MÖ VII. Yüzyıl sonrası bazı saldırılara uğrayarak doğu topraklarını kaybeden Friglerin MÖ VI. Yüzyıl başlarında bölgemizde ikinci altın devirlerini yaşadığını ortaya koymuştur. Daha çok kaya kabartma ve yazıcılığına önem veren Friglerin alfabesi henüz tam çözülememiş olup bu konuda bazı bilim çevrelerince çalışmalar devam etmektedir. Friglerin egemenliğine son verenler Kimmerler’dir. Sonra da merkezleri Sard (Manisa) olan Lydialılar’ın egemenliklerini genişletmeleri üzerine bölgeye hakim oldukları görülmektedir. Fakat Frigler tarıma, Lydialılar ise ticarete önem verdiklerinden, Lydialılar ilçemizde yerleşim yeri kalıntısı bırakmamışlardır. Ancak ticaret yolu olarak yapılan Sard’dan Dorylaion’a uzanan “Kral Yolu” ilçemizden geçmiş olup, kalıntılarını görmek mümkündür. Lydialılar’ın egemenliğine Persler’in son verdiği (MÖ 546) ve Makedonya Kralı Büyük İskender’in Anadolu’ya geçmesi (MÖ 334) ile Hellenizm İmparatorluğunun egemen olduğu bilinmektedir. MÖ II. Yy’da bütün Hellenizm İmparatorluğu toprakları Roma İmparatorluğu’nun eline geçmiştir. MS 395 yılında Roma İmparatorluğunun ikiye bölünmesiyle İstanbul merkez olmak üzere oluşan Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) tüm Anadolu’nun hakimi olmuştur. (MS 395-1071) Kral Yolundan başka İstanbul’dan Konya ve Kayseri’ye oradan Suriye ve Irak’a giden Kuzey-Güney ticaret ve sefer yolunun ilçemizden geçmesi ile ilçemizin önemi bu dönemde artmıştır. İlçe merkezi başta olmak üzere Yazılıkaya, Erten, Akhisar, Gökçeyayla, Başara, Karakuyu, Alevkilise, Üççeşmeler gibi daha birçok yerde Roma-Bizans döneminden kalma çok sayıda yerleşim yeri ve tarihi kültür varlığı kalıntısı mevcuttur. Seyit Battal Gazi türbesinin komşu ilçe Seyitgazi’de olması Emeviler zamanında seferlerin ilçemize kadar ulaştığını göstermektedir. Bu bölge orta Çağın ikinci yarısında Türk, Bizans ve Haçlı Ordularının geçiş ve savaş yeri olmuştur. Selçuklular’dan sonra Osmanlı Beyliği’nin kurulduğu bölge ilçemize yakın olup, ilçemiz topraklarının Osman Bey’in amcası Dündar Bey Vakfı’na ait topraklar arasında olduğu rivayet edilmektedir. Osmanlı döneminde ilçe topraklarında ilk yerleşimlerin nasıl ve nerelerde olduğu konusunda kaynaklarda bilgiye pek rastlanılmasa da, Bozüyük istikametinde kuzeybatıdan gelen sefer ve kervan yolunun şimdiki Han İlçesi merkezinden geçtiği öteden beri bilinmektedir. Evliya Çelebi bu yerin, Seyitgazi’den sonraki menzil olduğunu belirtmiştir. Türk devri sefer ve kervan yolunun öncüsü olan Bizans Yolu’nun da Han’dan geçtiği anlaşılmaktadır. Han’dan, Osmanlı Devrinde geçen İstanbul-Eskişehir-Konya-Adana yolu “Anadolu”, “Anadolu Orta Kolu” olarak adlandırılır. IV.Murat döneminde Vezir-i Azam Hüsrev Paşa Bağdat Seferi’ne giderken, bölgenin önemini kavramış ve buraya bir kervansaray, cami, hamam ve çeşmeler yaptırmak amacıyla vakıf kurmuştur. Vakfiyesi mevcuttur. 27 Nisan 1631’de tanzim edilen bu vakfiyeden öğrenildiğine göre Karahisar-ı Sahib (Yani Afyon Karahisar) sancağında Barcunlu’da Ulukilise denilen yerdeki bu hayır eserlerini kurduran, halen Sadrazam olan “Saadetli ve mekremetlü” Hüsrev Paşa’dır. “Ayende ve revendenin” konaklaması için bir kervansaray, hamam ve camiden ibaret olan bu külliye için etraftaki köylerin çoğu vakfedilmiş ve gelirinin nasıl kullanılacağı tasrih edilmiştir. Geçen yüzyıl içinde çizilen haritalarda Eskişehir’den güneye inen tek yol Kütahya – Afyon yoluna paralel olarak, Seyitgazi – Bardakçı – Hüsrevpaşa üzerinden geçerek Bayat’da Afyon Karahisar – Ankara yolu ile kesişmektedir. Böylece pek yakın tarihlere gelinceye kadar çalışan bu yol, yeni karayolları şebekesinin değişik esaslara göre kurulması ile kenarda kalmış ve unutulmuştur. Han da menzil yeri olarak önemini kaybetmiş ve bir ara köy statüsüne düşmüştür. Kurtuluş Savaşı sırasında da ilçemiz ve yakın çevresinde oldukça yoğun askeri harekatlar cereyan etmiştir. Yunanlılar Kayı, Karaağaç ve Han’da karargah kurmuşlardır. Kayı ve Karaağaç’da yangınlar çıkarmalarına ve çeşitli zararlar vermelerine rağmen Han’da bir tahribat yapmamışlardır. Han’ın doğu kenarına yerleşerek sadece erzak temini amacıyla Hanlılarla temasta olmuşlardır. İlk gelişlerinde Hüsrev Paşa Camiini ateşe verdikleri, daha sonra camideki Bizans dönemi yapı taşlarını görünce yangını söndürdükleri rivayet edilir. Türk Orduları da çevremizde devamlı hareket halinde olmuşlardır. İskânkuyu, Gökçekuyu ve Mallıca’da karargahlar kurarak düşmanı devamlı takip halinde olmuşlardı. Han, 1963 yılında Afyon’un Emirdağ İlçesi’nden ayrılarak Eskişehir’in Çifteler İlçesi’ne bağlanmıştır. 15 Mayıs 1967’de Kasaba olmuş ve Belediye Teşkilatı kurulmuştur. 20 Mayıs 1990 tarihinde çıkarılan 3644 sayılı Kanun ile ilçe statüsüne kavuşmuş, ilk etapta 10 köy bağlanmıştır. Daha sonra Afyon’un İscehisar İlçesi’nden ayrılan Gökçeyayla Köyü’nün de bağlanmasıyla köy sayısı 11 olmuştur.

Coğrafi Yapısı
Han İlçesi İç Anadolu Bölgesinin İç Ege Bölgesi ile kesiştiği bölümde, Eskişehir İli’ne bağlı bir ilçedir. Yüz ölçümü yaklaşık 166 Km2dir. Han İlçesi’nin doğusunda Çifteler, kuzey ve batısında Seyitgazi, güneyinde Afyon İli’nin Bayat ve İscehisar İlçeleri yer almaktadır. Han İlçesi yüzey şekilleri bakımından engebelidir. Yer yer değişik yüksekliklerde tepeler görülür. İlçe toprakları Yazılıkaya Platosu üzerinde yer alır.İlçedeki dağların büyük bir kısmı Küçük Türkmen Dağları’nın uzantısıdır. Bu dağların üzerindeki Ardıçlı Tekke (1499), Büyük Tepe (1657), Deveeriği Tepesi ( 1511), Akpara Kale (1424), Üçkayalar (1644), Göktepe (1780) en yüksek tepelerdir. Tarım ve orman alanları genelde iç içedir. % 50si bozuk olan ormanlar son senelerde iyi orman olma vasfını kazanacak duruma gelmiştir. İlçenin genelinde hayvancılığa katkıda bulunan verimli yaylalar vardır. Göl Yaylası, Çukur Yayla, Karakuyu Yaylası, Samanlı Yaylaları, Akhisar Yaylaları, Gökçeyayla Yaylaları, Yazılıkaya Yaylası en önemli yaylalardır. Bu yaylaların ortalama yükseklikleri 1200-1500 m. arasındadır. İlçe ve çevresinde yeterli düzeyde maden araştırması yapılmamıştır. İlçemiz çevresinde mavi oniks mermer, değirmen taşı ve kaldırım yapımında kullanılan siyah mermer, Peçene Köyü’nde işletmeye açılıp sonra terkedilen oniks mermer, İskankuyu çevresinde beyaz mermer yatakları oldukça zengindir. Yazılıkaya ve çevresi Ytong kaya kütlesinden oluşmuştur. Bu kayalar yakın tarihe kadar çevre inşaatçılığında kullanılmıştır. Daha sonra Tabi Sit alanı olarak korumaya alınmış ve taş alımı yasaklanmıştır. Yazılıkaya ve Başara köylerinde talk madeni çalıştırılmaktadır. Göktepe ve Karakuyu mevkilerinde bakır ve kurşun madeni, Ağlarca Köyü çevresinde demir ve kuvars madeni izlerine, ilçenin pek çok bölgesinde perlit madenine rastlanmaktadır. Ayrıca Yazılıkaya Tabii Sit bölgesinin Nızıllı mevkiinde Koyu yeşil içinde açık yeşil mozaikleri olan bir granit yatağı vardır. İlçe genelinde yayla iklimi hakimdir. Yazlar serin, kışlar soğuk ve uzundur. Don olaylarına sık rastlanır. İlkbahar ve sonbahar aylarında yağmur şeklinde yağışlar görülür. Ormanlar genelde çam, ardıç ve meşe korulukları şeklindedir. Yok edilmiş orman alanlarında fundalık ve çalılıklar mevcuttur. Ancak, bu çalılık ve fundalıklar da fazlaca tahrip görmektedir. Eskiden bol olan kavak dikimi artık yok denecek kadar azdır. Ormanlık alanlarda bol bulunan kuşburnu ağaççıkları yabani halde yetişmektedir. İlçenin hemen her yöresinde yetişen kuşburnu ehlileştirilerek ekonomik gelir sağlanabilir. Yine ormanlık bölgelerde bol miktarda yabani ahlat, erik, alıç, ve az miktarda fındık ağaçlarına rastlanır. Çok büyük ormanların bulunduğu ilçemizde, ormanların tahribi ile erozyon kendini göstermiş, artık seller tehlike arzeder hale gelmiştir.

Eğitim
Han merkez ve Kayı Köyünde İlköğretim Okulları ile merkezde bir klasik Lise mevcuttur. Köy okullarının (Kayı hariç) tamamı taşımalı eğitime tabi olup açık okul bulunmamaktadır.

Ulaştırma ve Alt Yapı
İçme suyu ve Kanalizasyon İlçe merkezi ve köylerin tamamında kapalı devre içme suyu mevcuttur. Ağlarca köyünde yeni su bulundu çalışmalar devam ediyor. İlçe merkezinde ve köylerde kanalizasyon teşkilatı yoktur.



Elektrik
İlçe merkezi ve köylerin tamamında elektrik teşkilatı mevcuttur. Elektrik hizmetleri Çifteler TEDAŞ işletmesince takip edilmektedir.

Sağlık
Merkezde bir Sağlık Ocağı, Kayı ve Gökçekuyu köylerinde birer sağlık evi mevcuttur. Köy Sağlık evlerinde eleman olmadığından kapalıdır. Sağlık ocağında 1 doktor, 1 hemşire 2 ebe, 1 şoför vardır. Ocağın bir ambülansı mevcuttur.

Turizm
İlçe kültür turizmine yönelik tarihi eserler bakımından zengindir. Dünyaca ünlü Midas City ilçemize bağlıdır. Hüsrevpaşa Camii, hamamı, çeşme, Kulapa, Karaağaç ve Erten höyükleri ve yeraltu şehri tescilli kültür varlıklarındandır. İlçe hudutları içinde 6 adet Roma şehri ve 30 kadar Roma yerleşim kalıntıları vardır. 4 Roma şehrinin tescili için çalışmalar başlatılmıştır
GÜNYÜZÜ
Tarihi ve Coğrafi Yapısı ve Nufüsu

Sivrihisar tarihine göre 1150 yılında Günyüzü’ nün ayrı bir Kaza olduğu bildirilmektedir. Günyüzü’ ne ilk gelenler KILAVUZOĞULLARI, TELATİNOĞULLARI, BEYAZITOĞULLARI, SARIOĞULLARI VE DURMUŞOĞULLARI’ dır. Köyün ilk adı KOZAĞACI’ dır. 1932 Yılında Bucak olan Günyüzü Nahiyesi’ne 1972 yılında Belediye Teşkilatı kurulmuş, Günyüzü İlçesi 20 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 3644 Sayılı kanunla müstakil İlçe olmuş olup, 06.08.1991 tarihinde resmen çalışmaya başlamıştır. İlçenin Yüzölçümü 740 Km2 olup, Denizden yüksekliği 864 M.’ dir. Günyüzü İlçesinin arazileri Ova görünümünde ise de yer yer yüksek dağ ve kayalıklar arazideki düzlüğü bozmaktadır. 2000 Yılı Genel Nüfus Tespit sayımı sonuçlarına göre Günyüzü İlçesinin toplam nüfusu 8.295 kadın 8.205 erkek olmak üzere 16.500' dür. İlçe Merkezine bağlı 2 kasaba 14 köy vardır. İlçe merkezinin nüfusu 4.737 olup bağlı kasaba ve köylerin nüfusu ile 11.763 ' dir. Günyüzü İlçesinde kadın nüfusu fazla görünmekte ise de bu farklılık büyük oranda değildir. İlçe Merkezi Kasaba ve Köylerinde yaşayan tüm vatandaşların ana dili Türkçe olup Türkçe dili dışında başka bir dil kullanılmamaktadır. Nüfusumuzun % 80'ne yakın kısmı tarım ve hayvancılıkla uğraşmakta geri kalan nüfus ise küçük sanayi, esnaflık, el sanatları ve mevsimlik işçilik alanlarında çalışmaktadır. İlçemiz nüfusunun büyük bir kısmı İlçe dışındaki komşu İl ve İlçelere yerleşmişlerdir.

İdari Durum
Günyüzü İlçesi Eskişehir İline bağlı olup İl Merkezine uzaklığı 135 Km , Sivrihisar İlçesine 39 Km, Ankara' ya 118 Km E-90 nolu karayoluna uzaklığı ise 28 Km olup yolu asfalttır. Konya İlinin Yunak ve Çeltik İlçelerine giden yol güzergahı üzerindedir. İlçe Merkezine bağlı iki Kasaba ve 14 köy vardır. Ayrıca 3 adet Yayla ve Mandıra bulunmaktadır. Üçü de Köy hüviyetine sahip olup, okul, cami, yol ve içme suyu mevcuttur.

Sosyal Durum
İlçe Merkezindeki konutların yaklaşık % 40’ı betonarme, geri kalan % 60’lık kısmı ise ahşap ve yarı ahşap durumdadır. Kırsal kısımdaki konutların tamamına yakın kısmı yığma, kerpiç ve taş bina olup son yıllarda özellikle İlçemiz ile Kasabalarındaki ve devlet karayolu güzergahındaki Köylerimizde betonarme evler yapılmaktadır. İlçemiz Merkezinde, Kasabalarında ve Köylerinde gece kondu sorunu yoktur. İlçe Merkezinin elektrik,su,kanalizasyon sağlık ve PTT sorunları yoktur. İlçe Merkezindeki konutların yaklaşık % 40' ı betonarme, geri kalan %60'lık kısmı ise ahşap ve yarı ahşap durumdadır. Kırsal kısımdaki konutların tamamına yakın kısmı yığma, kerpiç ve taş bina olup son yıllarda özellikle İlçemiz ile Kasabalarındaki ve devlet karayolu güzergahındaki Köylerimizde betonarme evler yapılmaktadır. İlçemiz Merkezinde, Kasabalarında ve Köylerinde gece kondu sorunu yoktur. Nüfusun yaklaşık % 28' i İlçe Merkezinde ve Kasabalarında % 72' si Köylerde ve Yaylalarda oturmaktadır. Ana-Baba ve Evli çocuklar genellikle ayrı evlerde oturmakta ise de özellikle kırsal kesimde birlikte oturmalar görülmektedir. İlçemizde evlenmeler resmi nikaha dayalı olup birden fazla kadınla evlilik bölgemizde oldukça azdır. İlçenin nüfus artış oranı % 1'dir. (Yaklaşık sayı) Köylerin tamamında elektrik mevcuttur. Çoğunda da su ve telefon santralı mevcuttur. İlçe Merkezinde 1 Kasabalarda da 1’er tane olmak üzere 3 Sağlık Ocağı mevcuttur. İlçe Halkının % 80’ine yakını tarım ve hayvancılıkla, % 20’iside ticaret ve serbest meslekle geçinmektedir. İlçe halkının büyük çoğunluğu İlçe dışında komşu İl ve İlçelerde Ankara- Polatlı- Eskişehir- Gölcük gibi merkezlerdedirler.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçe Merkezi Kasaba ve Köylerinde eğitime eskiden beri önem verilmektedir. Okuma yazma bilmeyen oranı çok düşüktür. Kasaba ve Köylerin tamamında İlkokul mevcut olup, Taşımalı Eğitimle İlçe Merkezine,Kayakent Kasabasına ,Gümüşkonak Kasabasına ve Ayvalı Köyüne taşınmaktadır. İlçede yüksek okul yoktur.

Ekonomik Durum
İlçemiz ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanır. İlçemize bağlı Kayakent Kasabası, Kuzören, Kavacık ve Gecek Köylerimizde kök boya kilim dokumacılığı ün kazanmıştır. Gelirinin az olması nedeniyle zaman zaman bu yitirilmiş ancak bazı ailelerce evlerde iptidai ağaç tezgahlarda krom metal boyalı iplikle kilim dokumacılığı yapılmaktadır. İlçemizde genelde Arpa, Buğday, Yulaf ,Haşhaş,Ayçiçeği ve Şeker Pancarı üretiminde önde gelmektedir.

Ulaşım Durumu
Günyüzü İlçesi Eskişehir İline bağlı olup İl Merkezine uzaklığı 135 Km , Sivrihisar İlçesine 39 Km, Ankara' ya 118 Km E-90 nolu karayoluna uzaklığı ise 28 Km olup yolu asfalttır. Konya İlinin Yunak ve Çeltik İlçelerine giden yol güzergahı üzerindedir. İlçemizden her Kasaba ve Köyümüze ulaşım yaz kış açık olup, kışları mevsim itibarıyla kısa süreli kapanmalar istisnai olarak olmaktadır.

İNÖNÜ

Tarihi ve Coğrafi Yapısı ve Nufüsu
Tarihi Hititler zamanına kadar uzanan İnönü Kütahya Germiyan oğulları tarafından bir uç beyi olarak Osmanlı İmparatorluğunun kurucusu Osman beye 1289 yılında hediye olarak verilmiştir. İşte bu giriş İnönü’yü Osmanlı’ya bağlamış ve asırlar boyunca da Osmanlı olarak bırakmıştır. I. Haçlı Seferi İnönü karşılanmış, 2 ordu sarı su denen İnönü ovasında karşılaşmış ve burada hezimete uğratılmıştır. İnönü Zaferleri kendini bir çığ zannedenlerin bir buz parçası gibi eritildiği, sopanın çeliğe galebe çaldığı ve tarih sayfalarına altın harflerle yazıldığı, kısacası Ulu Önder Mustafa Kemal’in Garp Cephesi Komutanı İsmet Paşaya çektiği telgrafta da belirttiği gibi “Türkün Makus Talihinin Yenildiği Yerdir.” İnönü 16 ay Yunan işgalinde kalmış, Yunanlıların İzmir’de denize dökülmesi ile bu işgal sona ermiştir. İnönü Zaferlerinin idare edildiği Tarassut Tepe denilen yerde Şehit Ali İhsan AYDIN İlk öğretim okulu bulunmaktadır. Netice itibariyle İnönü İlçesi Söğüt Sancak Beyliğine bağlı bir Nahiye iken, Cumhuriyetin ilk yıllarında Bilecik İli Bozüyük İlçesine bağlanmış, 1963 yılından itibaren de Eskişehir İline bağlı bir nahiye olarak kalmıştır. 4 Temmuz 1987 tarihinde 3392 sayılı kanunla İlçe Statüsüne kavuşan İnönü Ege, Marmara ve İç Anadolu Bölgelerinin kesiştiği bir nokta da yer almakta olup, yüz ölçümü 358 km2, rakımı ise 840 m’dir. 1985 Nüfus sayımı sonuçlarına göre toplam nüfusu 10.277 olan İnönü dışarıya göç nedeniyle 22 Ekim 2000 Genel Nüfus sayımında 9.270’e düşmüştür. İlçe halkının %80’i geçimini çiftçilik ve buna bağlı olarak hayvancılıkla sağlamaktadır.

İdari Durum
İlçe merkezi Çarşı, Orta, İsmetpaşa ve Yenice mahalleleri olmak üzere 4 mahalleden müteşekkildir. İlçeye bağlı 12 köy vardır. Bunlar Aşağıkuzfındık, Dereyalak, Dutluca, Erenköy, Esnemez, Kümbet, Kümbetakpınar, Kümbetyeniköy, Oklubal, Seyitali Yukarı Kuzfındık ve Yörükyayla köyleridir. İlçeye bağlı mezra ve oba bulunmamaktadır. 1988 Ağustos yılı ayında Kaymakam atanması ile fiilen ilçe statüsüne kavuşan İnönü’de Askerlik Şubesi, Gençlik Spor İlçe Müdürlüğü ve İlçe Kültür ve Turizm Müdürlüğü dışındaki Bakanlıkların İlçe teşkilatları kurulmuş, hizmet vermeye devam etmektedir. İlçede hükümet konağı bulunmaması nedeniyle resmi kurumlar dağınık vaziyette bulunmaktadır.

Sosyal Durum
İlçe merkezi ile köylerinde eski konutlar yığma ve ahşap bina şeklindedir. Zamanla çiftçilerin gelir seviyelerinin artması ve gurbetçi işçilerimizin kesin dönüş yapması ile betonarma binaların arttığı, Otosan işçilerinin birleşerek kurdukları kooperatif ile de siteleri oluştuğu görülmektedir. Genellikle geniş avlulu ahşap binalar, ahır, samanlık, tahıl ambarları ile bitişik bulunmaktadır. Son yıllarda inşaat sektöründe bir canlılık görülmesine rağmen, İnönü ve çevresinde sanayi kuruluşları ve fabrikaların çoğalması, İlçe statüsüne kavuşması nedeniyle zaman zaman konut sıkıntısı görülmektedir. İlçedeki aile yapısı geleneksel bir özellik arz etmekle beraber zaman içinde ekonomik ve kültürel şartların değişmesi ile çapı daralmış ve çekirdek aileye doğru bir eğilim göstermiştir. Halkın gelenek ve görenekleri örf ve adetleri büyük ölçüde bağlı olduğu görülmektedir.

Eğitim ve Kültür Durumu
İlçede 5 İlköğretim Okulu mevcut olup, bunlardan 3’ü (Oklubalı Sabri Kahvecioğlu, Aşağıkuzfındık ve Erenköy Çukurova İlköğretim Okulu) köylerde, ikisi ise ilçe merkezindedir. Ayrıca İlçe merkezinde bir klasik lise bir de Endüstri Meslek Lisesi mevcuttur. 2003-2004 eğitim ve öğretim yılı itibariyle öğrenci mevcudu 1175 olup, bu okullarda 98 okul müdürü ve öğretmen mevcuttur. Bağlı 12 köyümüzün Oklubal köyü müstakil olmak üzere Dutluca, Esnemez, Kümbet, Kümbetakpınar, Kümbetyeniköy ve Dereyalak köyü öğrencileri Aşağıkuzfındık köyü ilköğretim okuluna, Seyitali ve Yörükyayla köyü öğrencileri ise Erenköy köyü Çukurova ilköğretim okuluna taşımalı eğitim uygulaması çerçevesinde eğitime devam etmektedir.

Ekonomik Durum
İlçe halkının esas geçim kaynağı tarımdır. Hayvancılığın tarım sektörü içerisinde ayrı bir önemi vardır. Yetişkin nüfusun azımsanmıyacak bir bölümü İlçemiz sınırları içerisindeki Ford-Otosan A.Ş. Comag A.Ş., Magnesit A.Ş., Efes Seramik A.Ş., Yurtbay Seramik A.Ş., Kirman Tekstil A.Ş., Ekol Gıda Sanayi A.Ş., Kudret Akü ve Deniz Porselen gibi fabrika ve kuruluşlarda işçi statüsünde çalışarak geçimini sağlamaktadır. Toplam arazi varlığı 289.000 dekar olan İlçede 134.340 dekar tarım alanı, 86220 dekarı ormanlık ve fundalık, 26.000 dekarı çayır ve mer’a,43240 dekarı ise tarım dışı arazidir. İlçede buğday, arpa ve çeşitli tahıllarla şekerpancarı üretilmektedir. Yıllık üretim olarak 19.550 buğday, 4.000 ton arpa, 50.000 ton şekerpancarı, 87.000 ayçiçeği üretimi yapılmaktadır. İlçemizde 4.150 adet büyükbaş (sığır ve manda), 13.000 adet küçükbaş (koyun keçi) ile 600 arı kovanı bulunmaktadır. Yörenin yoğurt ve kaymağı meşhur olmasına rağmen Pazar imkanı bulunamamaktadır. İlçemiz merkez ve köylerinde 625 adet traktör 5 adette sellektör mevcuttur. İlçenin Bozüyük ve Eskişehir’e yakınlığı nedeniyle ticareti fazla gelişmemiştir.

Ulaşım Durumu
İlçe merkezi Ankara- İstanbul demiryoluna 3 km mesafede olup, halen istasyonu kapalı bulunmaktadır. İlçemiz Eskişehir’e 35 km’lik asfalt bir yolla bağlıdır. Bursa’ya 110, Kütahya’ya 65, Ankara’ya 275, İstanbul’a 270, Bozüyük İlçesine ise 15 km mesafededir. Bozüyük-Kütahya karayolunun 27 km’si İlçemiz sınırları içerisinde bulunmaktadır. Köy yollarının Yörükyayla-Seyitali, Esnemez kavşağı Yörükyayla arası ile Aşağıkuzfındık-Yukarıkuzfındık köyleri arası stabilize olup, diğer köy yollarımızın tamamı asfalttır.



Türk Hava Kurumu (T.H.K.) İnönü Planör ve Paraşüt Kampı
Atatürk'ün emri ile 1936 yılında kurulan İnönü Türk Hava Kurumu Planör ve Paraşüt Kampı ülkemizde paraşüt ve planör eğitiminin verildiği önemli merkezlerden biridir.Yaz aylarında paraşüt, planör, yelken kanat yamaç paraşütü, mikrolayt ve balon kursları verilmektedir. Tesis hem havacılık hem de piknik için idealdir.

Yorum Yaz